Pomiar głębokości wieszaków wykonuje się miarą sztywną, najlepiej z poziomnicą, na wysokości planowanego drążka. Należy zaznaczyć na ścianie linię, wzdłuż której pobiegnie drążek, a następnie zmierzyć odległość od tej linii do płaszczyzny drzwi. Warto dodać zapas na wieszaki i na ruch ubrań. Wynik zapisuje się razem z rysunkiem, żeby nie polegać na pamięci. Kiedy ten pomiar jest zrobiony przed projektowaniem, szafa działa bez niespodzianek. Kiedy się go pominie, poprawki na budowie są zwykle droższe niż chwila z miarą.
Zacznij od opróżnienia szafy i podzielenia rzeczy na trzy kupki: noszę teraz, będę nosić za kilka miesięcy, nie noszę wcale. Trzecia kupka jest najważniejsza, bo to ona zajmuje miejsce bez powodu. Jeśli od roku nie założyłaś danej rzeczy, nie założysz jej też w kolejnym sezonie. Oddaj, sprzedaj albo wyrzuć. Dopiero potem pakuj to, co zostaje. Typowy błąd to pakowanie wszystkiego „na wszelki wypadek” — wtedy pojemników przybywa, a szafa nadal jest pełna.
Zanim odstawisz buty, wyjmij wkładki i poluzuj sznurówki. Wyciągnij też język na zewnątrz, jeśli konstrukcja na to pozwala. Do środka wciśnij zgnieciony papier gazetowy — pochłania wilgoć i utrzymuje kształt. Papier wymieniaj co kilka godzin, gdy stanie się mokry. Nie używaj do tego folii ani worków, bo zatrzymują parę w środku. Jeżeli buty są przemoczone na wylot, postaw je na boku, żeby woda mogła swobodnie spłynąć, a dopiero potem ustaw do pionu.
Sezonowe ubrania zajmują miejsce przez cały rok, choć nosisz je przez kilka tygodni. Problem polega na tym, że trzymane razem z codziennymi rzeczami zagracają szafę i utrudniają poranne decyzje. Rozwiązanie nie polega na kupnie kolejnego pojemnika, ale na rozdzieleniu dwóch stref: codziennej i sezonowej. Codzienna to wszystko, co nosisz teraz. Sezonowa to reszta, która ma być niedostępna, ale nie zniszczona.
Projektowanie szafy wnękowej zaczyna się od planu, ale plan bez jednego wymiaru bywa bezwartościowy. Głębokość wieszaków to odległość od ściany do zewnętrznej krawędzi drążka, na którym wiszą ubrania. Jeśli pominie się ten pomiar, można zaprojektować szafę, do której użytkownik nie wejdzie z ramionami albo której drzwi nie zamkną się z powodu wystających ubrań. Dlatego przy pewnych układach wnęki pomiar głębokości wieszaków musi być wykonany przed narysowaniem pierwszych linii projektu.
Trzeci przypadek to wieszaki nietypowe: na spodnie, na paski, na sukienki z szerokimi ramionami albo wieszaki dziecięce. Każdy z nich ma inny wysięg od drążka. Jeśli projekt zakłada drążek poprzeczny, czyli taki, na którym wieszaki wiszą przodem do drzwi, głębokość liczona jest inaczej niż przy drążku wzdłużnym. Bez pomiaru można przyjąć błędne założenie, że wystarczy tyle samo miejsca co przy standardowych wieszakach.
Przy planowaniu zabudowy uwzględnij też wentylację. Rzeczy trzymane pół roku w zamkniętej, ciasnej wnęce potrafią nabrać zapachu stęchlizny. Zostaw szczelinę między ścianą a tyłem szafy, nie upychaj pojemników na styk i wybierz pojemniki z przewiewnego materiału, jeśli warunki są wilgotne. W łazience czy przedpokoju bez okna to szczególnie ważne.
Typowy błąd to opieranie się wyłącznie na wymiarze wnęki i grubości płyt. Projektant zakłada, że skoro wnęka ma określoną głębokość, to wszystko się zmieści. Tymczasem dochodzą prowadnice, listwy montażowe, tył szafy i zapas na swobodne zdejmowanie ubrań. Drugi błąd to pomiar samej ściany bez sprawdzenia, gdzie faktycznie wypadnie drążek po zamontowaniu akcesoriów. Trzeci to pomijanie grubości wieszaków, które są szersze niż drążek. Efekt bywa taki, że drzwi się nie domykają, a użytkownik przeklina szafę przy każdym sięgnięciu po kurtkę.
Ostatnia rzecz: nie mieszaj ubrań roboczych z prywatnymi. Nawet jeśli szafa stoi w domu, oddzielna strefa zmniejsza ryzyko przenoszenia zabrudzeń i zapachów. Wystarczy jedna półka lub osobny segment. Jeśli ubrania są mocno zabrudzone olejami lub chemią, nie wkładaj ich do tej samej szafy co czyste — najpierw worek, potem pranie. System przechowywania ma służyć temu, żeby ubranie było gotowe do pracy, a nie żeby tylko zniknęło z podłogi.
Które ubrania naprawdę potrzebują osobnej strefy Strefa rzeczy prasowanych ma sens przede wszystkim tam, gdzie w grę wchodzi materiał łatwo łapiący zagniecenia: koszule, bluzki z cienkich tkanin, spódnice z zakładkami, marynarki, sukienki. Te rzeczy nie znoszą ściskania i potrzebują przestrzeni na szerokość wieszaka. Z kolei swetry, t-shirty, dżinsy, bielizna i odzież sportowa mogą wisieć ciaśniej lub leżeć w pojemnikach. Problem pojawia się, gdy wszystko trafia do jednej szafy bez podziału — wtedy nawet najlepiej uprasowana koszula traci formę w ciągu kilku dni.
Warto też zadbać o wentylację. Ubrania robocze często wracają do szafy wilgotne od potu albo od deszczu. Zamknięta szafa bez otworów to gwarancja zapachu i pleśni. Sprawdzają się szafy z listwami wentylacyjnymi w drzwiach, a jeśli ich nie ma — zostaw drzwi uchylone na kilka godzin po zmianie. Nie wkładaj ubrań prosto z prania, jeśli nie są dokładnie wyschnięte; wilgoć w szafie to najczęstsza przyczyna przykrych zapachów.
If you’re ready to find more information on przeczytaj więcej have a look at our webpage.
