Drugi typowy błąd: kupowanie hurtowo, „bo było okazjonalnie”. W małym mieszkaniu każda nieprzeczytana książka zajmuje miejsce, którego nie masz. Kupuj więc maksymalnie tyle, ile jesteś w stanie przeczytać w ciągu najbliższych tygodni. Resztę wypożyczaj, pożyczaj, czytaj w wersjach elektronicznych albo w bibliotekach publicznych. To nie jest ograniczenie — to jedyny sposób, żeby stos nie rósł szybciej niż twoje czytanie.
Pierwsze: czy to rozwiązanie wytrzyma codzienne użytkowanie, a nie tylko jedno popołudnie. Drugie: ile pracy wymaga utrzymanie tego w czystości i porządku — jasna tapicerka, otwarte półki i szkło kosztują czas, nie tylko pieniądze. Trzecie: czy da się to zmienić bez remontu, gdy ci się znudzi. Odpowiedzi na te pytania wyłapują większość wpadek, zanim staną się kosztownym błędem.
Najczęstszy błąd w małych mieszkaniach to brak limitu. Ustal jedną, konkretną pojemność na książki „w obiegu” — na przykład jedna półka, jedno pudełko, jeden kosz. Wszystko, co się w nim nie mieści, musi zostać wypchnięte: oddane, sprzedane, wymienione lub schowane do magazynu długoterminowego. Bez tego limitu po pół roku wracasz do punktu wyjścia, tylko z większą liczbą tomów i mniejszą liczbą miejsca na cokolwiek innego.
Wentylacja i światło decydują o tym, czy da się tam pracowa
Sucho, pionowo i z dala od ciepła Przechowywanie zaczyna się od właściwej koperty. Wewnętrzna papierowa koperta rysuje winyl i zostawia pył; zastąp ją antystatyczną, najlepiej z tworzywa bez dodatku PCW. Płytę wkładaj do koperty tak, aby otwór był skierowany do góry, a całość umieść w okładce. Okładkę postaw pionowo, w rzędzie, nie za ciasno i nie za luźno — zbyt mocny ścisk powoduje odkształcenia, zbyt luźny przewracanie i obijanie krawędzi.
Do podstawowego czyszczenia wystarczą miękkie, niestrzępiące się ściereczki z mikrofibry i płyn o neutralnym składzie, przeznaczony do winyli. Nie używaj płynów do szyb, alkoholu ani mydła — mogą usunąć środki poślizgowe i zmatowić powierzchnię. Nakładaj płyn na ściereczkę, nie na płytę. Czyść ruchami okrężnymi, zgodnie z biegiem rowka, delikatnie, bez dociskania. Po umyciu zostaw płytę do wyschnięcia w pionie, w uchwycie lub na stojaku, nigdy na płasko na blacie.
Miejsce przechowywania ma znaczenie większe, niż się wydaje. Winyl mięknie w temperaturze powyżej około 25 stopni i przy wysokiej wilgotności, a wtedy rowki tracą kształt nieodwracalnie. Trzymaj kolekcję z dala od kaloryferów, okien od południa i piwnic z wilgocią. Optymalnie jest chłodno, sucho i stabilnie — bez skoków temperatury. Jeśli masz dużo płyt, nie układaj ich jedna na drugiej poziomo: ciężar górnych zniszczy dolne.
Przed każdym odtworzeniem sprawdź igłę i szczotkę. Zużyta igła zbiera brud i szarpie rowek; szczotka z włosiem węglowym usuwa kurz z powierzchni, ale nie zastąpi mycia. Najczęstszy błąd to czyszczenie płyty raz na kilka miesięcy, po fakcie, gdy trzaski są już słyszalne. Druga pułapka to odkładanie płyty na gramofon bez wyjęcia z koperty — kurz osiada wtedy na całej powierzchni i wraca przy każdym odsłuchu.
Świeżo kupiona płyta rzadko jest czysta. Nawet fabrycznie zapakowana może mieć na rowkach pozostałości środków po formowaniu i drobiny papieru z koperty. Pierwsze odtworzenie brudnego krążka to najprostszy sposób na trwałe uszkodzenie rowka: igła wciska zanieczyszczenia w winyl i rysuje mikroskopijne bruzdy. Dlatego zanim podłączysz gramofon, przygotuj miejsce pracy i zacznij od czyszczenia, nie od odsłuchu.
Nowy winyl nie wymaga skomplikowanych zabiegów, wymaga konsekwencji. Umyj go przed pierwszym odtworzeniem, wymień kopertę wewnętrzną, przechowuj pionowo w stabilnych warunkach i czyść po każdym użyciu. Te cztery nawyki wystarczą, aby płyta brzmiała czysto przez lata i nie straciła tego, co w niej najlepsze.
If you have any inquiries pertaining to exactly where and how to use patrz tutaj, you can get in touch with us at our web-page.
