Do głębszego czyszczenia potrzebujesz płynu i miękkiej szczotki lub aksamitnej podkładki. Płyn nakładasz na powierzchnię, rozprowadzasz po rowkach zgodnie z kierunkiem obrotów i od razu zbierasz go czystą, chłonną ściereczką. Nie pozwalasz mu wyschnąć na płycie, bo zostawi smugi i osad. Najczęstszy błąd to czyszczenie płynem na mokro i odtwarzanie płyty, zanim całkowicie wyschnie — woda w rowku powoduje trzaski i przyspiesza zużycie igły. Drugi typowy błąd to używanie alkoholu, płynów na bazie rozpuszczalników albo środków do szyb. Możesz nimi uszkodzić lakier i trwale zniszczyć nośnik.
Przechowywanie: pion, nie poziom, i sprawdzaj co pół roku Płyty trzymaj wyłącznie pionowo, dociśnięte do siebie tak, żeby nie przekrzywiały się na boki. Leżenie na płasko przez dłuższy czas powoduje trwałe wygięcie krążka, którego nie naprawi żadna igła. Na półce zostaw kilka centymetrów luzu, ale nie więcej niż 5–6 cm na kilkadziesiąt płyt — zbyt duży luz pozwala im się przechylać. Okładki foliuj lub wkładaj w koszulki ochronne, ale nie zaklejaj folii taśmą na krótko: klej wchodzi w karton i po latach odrywa nadruk. Raz na pół roku przejrzyj stos i wyjmij płyty z okładek, żeby sprawdzić, czy nie pojawił się zapach stęchlizny.
Etykieta z nadrukiem to najdelikatniejszy element płyty. Papier, na którym nadrukowano grafikę, jest zwykle cieńszy i bardziej chłonny niż etykieta bez nadruku, a farba drukarska nie wnika w strukturę papieru tak, jak tusz w okładkę. Dlatego każdy kontakt z wodą, alkoholem czy ściernym materiałem kończy się trwałym uszkodzeniem — rozmazanym logiem, odbarwieniem albo odklejeniem etykiety od krążka. Reszta płyty może wyglądać idealnie, a winyl traci wartość właśnie przez środek.
Przy wysokiej wilgotności, typowej dla polskich burzowych dni i mokrych piwnic, na płytach rozwija się pleśń, a okładki chłoną wilgoć i się rozwarstwiają. Wilgoć dostaje się do rowka i po odtworzeniu daje trzaski oraz szum, których nie usunie się już żadnym czyszczeniem. Bezpieczna wilgotność względna to 40–50 procent. Powyżej 60 procent zaczyna się problem, poniżej 30 procent płyta staje się krucha i łatwiej się rysuje, więc osuszanie powietrza na siłę też nie jest dobrym rozwiązaniem. Higrometr kosztuje niewiele i pozwala reagować, zanim pojawi się zapach stęchlizny.
Piąta zasada: nie zostawiaj płyty na talerzu po odsłuchu. Zdjęta z niego i włożona do koperty od razu stygnie równomiernie, zamiast odkształcać się od ciepła silnika i tarcia. Kopertę trzymaj pionowo, nie kładź jej pod lampą ani na parapecie. Jeśli zauważysz, że winyl już się wygiął, nie próbuj prostować go w słońcu ani pod ciężkimi przedmiotami — to pogorszy sprawę. Falowanie da się czasem zniwelować powolnym, kontrolowanym dociskiem w chłodnym miejscu, ale skuteczność jest ograniczona i lepiej chronić to, co jeszcze jest równe. Latem najbezpieczniejszy jest krótki odsłuch w chłodnym pokoju niż długie sesje w nagrzanym salonie.
Najczęstsze błędy to zbyt duża ilość pasty, zbyt mocny nacisk i pomijanie płukania. Ludzie też używają pasty z fluorem, wybielających i z granulkami ściernymi — te zostawiają trwałe rysy. Drugi błąd to próba czyszczenia płyt, które już mają rysy — pasta je pogłębi. Trzeci: czyszczenie całej strony naraz zamiast pracy fragmentami, co prowadzi do nierównomiernego starcia.
Czyszczenie rób na sucho i rzadko. Winyl myj miękką, antystatyczną szczotką po okręgu, zgodnie z rowkiem. Do uporczywych zabrudzeń używaj roztworu wody destylowanej z kroplą łagodnego detergentu, nakładanego na mikrofibrę — nigdy nie polewaj płyty płynem i nie wcieraj go w etykietę. Alkohol i środki na bazie amoniaku zostaw w spokoju: rozpuszczają plastyfikatory i matowią powierzchnię. Igłę czyść szczoteczką po każdym boku, a zużytą wymieniaj po około 500–1000 godzin grania, bo zużyta igła zbiera kurz i szybciej niszczy rowek.
Miejsce ma większe znaczenie niż sprzęt. Odsuń regał od ściany zewnętrznej o kilka centymetrów, nie stawiaj go przy kaloryferze ani na podłodze w piwnicy. Najgorsze są nagłe zmiany: wynoszenie płyt z chłodnej piwnicy do nagrzanego pokoju powoduje skraplanie pary na zimnym winylu. Jeśli musisz przenieść kolekcję, pozwól jej się zaaklimatyzować w zamkniętym pudle przez kilka godzin.
Polskie warunki to dla winyli mieszanka zagrożeń: wilgotność sięgająca 70–80% od października do marca, sezon grzewczy wysuszający powietrze do 25–30%, kurz z węgla i pyłów miejskich oraz wahania temperatury przy oknach. Płyta winylowa to tworzywo chłonące wilgoć z otoczenia, a etykieta papierowa i okładka reagują na to szybciej niż sam krążek. Dlatego o kolekcji nie decyduje jedna „idealna” szafka, ale unikanie skrajności.
Najczęstsze błędy to trzymanie płyt w wilgotnej piwnicy „bo tam chłodno”, stawianie ich przy oknie, gdzie słońce nagrzewa okładki, oraz odkładanie czyszczenia na później. Winyl nie lubi też częstego wyjmowania z koszulek bez potrzeby — każde tarcie o papier generuje ładunki i rysy. Kolekcja odwdzięczy się, jeśli raz na kwartał poświęcisz kwadrans na kontrolę wilgotności, pionu i czystości. To mniej niż koszt jednej nowej płyty, a różnica w brzmieniu po latach bywa słyszalna od pierwszych taktów.
If you beloved this post and you would like to receive far more information relating to Https://Sub.Elfejewelry.Com:443/Index.Php?Josephweiner584182 kindly visit the internet site.
