Typowe błędy przy zakupie reedycji wynikają z pośpiechu. Najczęściej kupuje się „limitowaną edycję” w kolorowym winylu, nie sprawdzając, skąd pochodzi master. Kolorowy winyl sam w sobie nie jest gorszy, ale bywa tłoczony z tańszych matryc. Drugi błąd to wiara, że każda reedycja brzmi lepiej niż oryginał. To nieprawda – część remasterów jest głośniejsza i bardziej skompresowana, co na winylu odbiera dynamikę. Trzeci błąd to pomijanie informacji o tłoczni. Jeśli wydawca nie podaje, gdzie powstał krążek, to sygnał, że może to być tłoczenie niskiej jakości. Czwarty błąd to kupowanie reedycji bez odsłuchu. Warto posłuchać fragmentu u sprzedawcy lub w sklepie, jeśli jest taka możliwość.
Mokre czyszczenie: kiedy woda, a kiedy alkohol? Do regularnego mycia używaj roztworu wody destylowanej lub demineralizowanej z dodatkiem łagodnego, bezbarwnego płynu do naczyń w proporcji około jednej kropli na litr. Woda z kranu zawiera minerały, które po wyschnięciu zostawiają biały nalot i hałas. Alkohol izopropylowy sprawdzi się do usuwania tłuszczu z palców i uporczywych zabrudzeń, ale stosuj go punktowo, nie do całej płyty. Zbyt częste mycie alkoholem może zmatowić powierzchnię i usunąć środki antystatyczne. Do mycia używaj miękkiej, nieklaczkującej ściereczki z mikrofibry lub aksamitnej szczoteczki. Nigdy nie używaj papierowych ręczników ani gąbek kuchennych – zostawiają rysy i włókna.
Okładki i koperty to osobny problem. Wewnętrzne koszulki papierowe zostawiają rysy, więc lepiej wymienić je na antystatyczne. Zewnętrzne okładki chroń folią, ale nie zaklejaj jej szczelnie — pod folią zbiera się wilgoć i pojawia się pleśń. Rozdarcia i przetarcia najlepiej zabezpieczyć cienką taśmą od wewnątrz, zanim płyta zacznie wypadać na podłogę.
Reedycja to ponowne wydanie albumu, które może powstać na kilka sposobów. Najczęściej spotyka się trzy warianty: tłoczenie z tych samych matryc, co pierwsze wydanie, remastering z oryginalnych taśm oraz remastering cyfrowy z plików. Każdy z nich daje inny efekt. Warto wiedzieć, co dokładnie kupuje się w danym przypadku, bo sama informacja „reedycja” nie mówi nic o jakości dźwięku. Niektóre reedycje są wierną kopią oryginału, inne to zupełnie nowe brzmienie.
Zacznij od sygnału, jaki wychodzi z gramofonu. Większość współczesnych modeli ma wbudowany przedwzmacniacz i wyjście liniowe, ale starsze konstrukcje wypuszczają sygnał z wkładki magnetycznej o poziomie kilku miliwoltów. Taki sygnał trzeba najpierw przepuścić przez przedwzmacniacz gramofonowy, który podniesie go do poziomu liniowego i wykona korekcję RIAA. Podłączenie takiego gramofonu wprost do wejścia liniowego kończy się bardzo cichym, cienkim dźwiękiem. Zanim cokolwiek kupisz, sprawdź, czy gramofon ma przełącznik PHONO/LINE i ustaw go zgodnie z tym, do czego go podłączasz.
Sprawdź jeszcze wkładkę i igłę. Wkładka typu MM pasuje do wejścia PHONO większości wzmacniaczy, wkładka MC zwykle wymaga osobnego przedwzmacniacza o większym wzmocnieniu. Zużyta igła zbiera kurz, przeskakuje na rowkach i niszczy płyty — wymieniaj ją zgodnie z zaleceniem producenta, zwykle po kilkuset godzinach. Śledzenie ustawiaj w widełkach podanych dla konkretnej wkładki; zbyt mały nacisk powoduje przeskoki, zbyt duży przyspiesza zużycie rowka.
Gramofon sam nie gra. W zestawie z rynku wtórnego zwykle brakuje jednego ogniwa i wtedy winowajcą wydaje się igła albo płyta, choć problem leży zupełnie gdzie indziej. Zestaw audio do gramofonu to cztery elementy: wkładka, przedwzmacniacz, wzmacniacz i kolumny. Każdy z nich ma własne wymagania, a ich niedopasowanie słychać natychmiast — jako przydźwięk, zniekształcenia albo zaskakująco cichy dźwięk.
Myjąc płytę, połóż ją na czystej, miękkiej podkładce – może to być stara, niepotrzebna płyta winylowa odwrócona etykietą do dołu albo specjalna mata. Zwilż ściereczkę, nie polewaj płyty bezpośrednio. Wycieraj po okręgu, zgodnie z rowkami, nie na krzyż. Etykieta musi pozostać sucha – jeśli ją zamoczysz, farba może się rozpuścić i zabrudzić rowki. Po umyciu od razu przetrzyj płytę suchą częścią ściereczki i odstaw do wyschnięcia w pionie na kilka minut. Nie susz na słońcu ani kaloryferze – ciepło deformuje winyl.
Nie ma potrzeby mycia każdej płyty przed każdym odtworzeniem. Wystarczy suchy pędzelek, a mokre czyszczenie wykonuj co kilka odsłuchów lub gdy zauważysz wzrost trzasków. Jeśli płyta była kupiona z drugiej ręki, umyj ją od razu – nie wiadomo, czym była traktowana. Pamiętaj, że żadna metoda nie naprawi już zniszczonego rowka. Czyszczenie to profilaktyka, która opóźnia zużycie i poprawia brzmienie, ale wymaga cierpliwości i łagodnych środków. Lepiej myć rzadko i delikatnie niż często i agresywnie.
Po umyciu odłóż płytę do nowej, antystatycznej koperty wewnętrznej. Stare, papierowe koperty często same są źródłem kurzu i rys. Zewnętrzna okładka to osobna sprawa – czyść ją osobno, suchą ściereczką, bez płynów. Igłę gramofonową również regularnie przecieraj miękkim pędzelkiem zwilżonym alkoholem izopropylowym, ale tylko samą igłę, nie zawieszenie. Brudna igła zniweczy wysiłek włożony w czyszczenie płyty. Odtwarzacz trzymaj z dala od okien i kuchni – tłuszcz z powietrza osiada na winylu i tworzy lepką warstwę, którą trudno usunąć.
If you cherished this information along with you would want to be given more info with regards to ta witryna kindly check out the web-page.
