Na koniec kilka typowych błędów: frezowanie na całej długości pomieszczenia bez przerw, wcinanie się w belki, brak rurek ochronnych, zbyt głębokie nacięcia i wiercenie otworów pod puszki w miejscu żeber. Każdy z nich osłabia strop albo utrudnia późniejszą eksploatację. Jeśli masz wątpliwości co do nośności, skonsultuj zakres prac z projektantem konstrukcji — to tańsze niż naprawa pękniętego stropu.
Uszczelnienie to nie tylko silikon. Stosuj taśmę butylową lub rozprężną, którą układasz w miejscu styku blachy z murem. Klin z wełny mineralnej wciśnięty w szczelinę między kominem a blachą zapobiega przedmuchom i podciąganiu wody. Całość dociskasz listwą przykręconą do komina kołkami rozporowymi. Kołki muszą być osadzone w murze, a nie w zaprawie — inaczej po roku obluzują się i uszczelnienie puści.
Strop Kleina to konstrukcja, w której belki stalowe, najczęściej dwuteowniki, tworzą szkielet, a przestrzeń między nimi wypełnia się cegłą, gruzem lub keramzytem. Belki opierają się na ścianach nośnych i to one przenoszą większość obciążeń. Sam wypełnienie usztywnia całość, ale nie jest głównym elementem nośnym. Drgania od pralki czy wanny rozchodzą się więc przede wszystkim przez belki, a nie przez pole między nimi – to kluczowe, żeby dobrze ocenić sytuację.
Do cięcia używaj frezarki z prowadnicą i ogranicznikiem głębokości, a nie szlifierki z tarczą. Szlifierka daje mniejszą kontrolę i łatwo wciąć się za głęboko. Po wykonaniu bruzdy odkurz pył, sprawdź, czy nie odsłoniłeś pręta zbrojeniowego, i zaufaj rurkom ochronnym. Przewody w bruzdach bez rurek to błąd, bo beton i tynk mogą je uszkodzić mechanicznie, a późniejsza wymiana instalacji bez rurek oznacza kucie od nowa.
Pamiętaj o przepustach i wyprowadzeniach. Wszystkie odejścia, które mają przejść przez strop, muszą być osadzone przed betonowaniem. Późniejsze przebijanie się przez strop filigran jest kosztowne i ryzykowne. Osadź rury osłonowe, peszle i podejścia kanalizacyjne, a otwory uszczelnij, żeby zaczyn cementowy nie wpłynął do środka. Sprawdź, czy żadna rura nie wystaje ponad górny poziom nadbetonu — po wylaniu betonu nie da się już tego poprawić bez skuwania.
Jak prowadzić instalację, żeby nie osłabić stropu Najbezpieczniejsze rozwiązanie to prowadzenie przewodów w warstwie wykończeniowej — w tynku, wylewce lub pod warstwą izolacji, a nie w samej konstrukcji stropu. Jeśli planujesz ogrzewanie podłogowe albo grubszą wylewkę, puść kable i puszki właśnie tam. Wtedy frezowanie stropu staje się zbędne. Drugi wariant to prowadzenie instalacji w bruzdach wyciętych w pustakach, ale wyłącznie na krótkich odcinkach, między puszkami, i zawsze z zachowaniem odstępu od belek. Pamiętaj, że puszki montuje się w pustaku, nie w belce — wiercenie otworu pod puszkę w belce to typowy błąd, który kończy się przewierceniem zbrojenia.
Trzeci wariant, często najlepszy, to prowadzenie instalacji w przestrzeni sufitu podwieszanego lub w korytkach pod stropem. Nie ingerujesz wtedy w konstrukcję, a dostęp do przewodów pozostaje otwarty. Jeśli jednak decydujesz się na bruzdy, rób to przed wylewkami i przed tynkowaniem, gdy strop jest jeszcze odsłonięty i widać rozstaw belek. Po tynkach rozpoznanie układu konstrukcji jest znacznie trudniejsze i łatwo o kosztowną pomyłkę.
Strop Ackermana to konstrukcja gęstożebrowa, w której między belkami układa się pustaki, a całość zalewa betonem. W brew obiegowej opinii same pustaki nie są przeznaczone do frezowania pod przewody elektryczne, bo pełnią funkcję wypełnienia i szalunku, a nie nośnej masy, w której można swobodnie ryć. Każde nacięcie w pustaku osłabia jego strefę ściskaną i może doprowadzić do pęknięcia w miejscu, gdzie później pojawi się rysa na tynku. Zanim więc chwycisz za frezarkę, sprawdź, z jakim dokładnie stropem masz do czynienia i gdzie biegną belki.
Studzienki, które ratują drenaż i te, które go zabijają Studzienki rewizyjne montuje się na każdym załamaniu trasy, na końcach odcinków prostych dłuższych niż kilkanaście metrów oraz przy połączeniach. Bez nich nie da się przepłukać rurociągu, gdy się zapcha. Studzienka zbiorcza na końcu drenażu ma odprowadzać wodę grawitacyjnie do odbiornika — rowu, studni chłonnej lub kanalizacji deszczowej. Jeśli odbiornik leży wyżej niż wylot drenażu, potrzebna jest pompa i studzienka zbiorcza z pływakiem. Pominięcie tego warunku to najczęstszy powód, dla którego drenaż stoi pełen wody i nie działa wcale.
Drenaż opaskowy działa tylko wtedy, gdy woda ma gdzie uciekać. Najczęstszy błąd to zbyt mały spadek lub spadek wykonany „na oko”. Przyjęta norma to minimum 0,5% na rurociągu, czyli pół centymetra na metr bieżący. Przy ścianie o długości 20 metrów daje to 10 centymetrów różnicy między początkiem a końcem. Jeśli ten warunek nie jest spełniony, rura wypełnia się wodą, a poziom wód gruntowych przy fundamentach rośnie zamiast maleć.
If you’re ready to check out more on Kolory śCian Do Salonu take a look at the web site.
