Okładki i wkładki traktuj jak osobny problem. Wilgotne okładki odkształcają się i przywierają do płyt, więc wyjmuj płytę z okładki dopiero po jej osuszeniu. Jeśli poczujesz zapach pleśni, odizoluj taki egzemplarz od reszty, przewietrz go w suchym miejscu i dopiero po ustąpieniu zapachu wstaw do zbioru. Worki ochronne z tworzywa zatrzymują wilgoć, dlatego przy wysokiej wilgotności lepiej używać wkładek papierowych z warstwą antystatyczną. Największym błędem jest pakowanie płyt szczelnie i trzymanie ich w zamkniętej, nieprzewietrzanej szafie — tam warunki psują się najszybciej.
Taśmy trzymaj z dala od ciepła, magnesów i słońca. Kasety typu II i IV nagrywają się inaczej niż typ I — przełącznik taśmy w decku musi odpowiadać nośnikowi, inaczej wysokie tony będą przesterowane albo stłumione. Przed nagraniem zawsze czyść głowicę i wałki, a taśmę przewiń od początku do końca, żeby ją ułożyć. Demagnetyzacja głowicy co kilkadziesiąt godzin pracy zmniejsza szumy i chroni słabe nagrania przed skasowaniem.
Pierwsze włączenie rób przez autotransformator albo żarówkę w szeregu z zasilaniem. Żarówka ogranicza prąd, więc zwarcie objawi się jasnym światłem zamiast dymu z transformatora. Sprawdź napięcia anodowe i żarzenie lamp — odchyłki powyżej kilkunastu procent oznaczają problem z zasilaczem, nie z lampami. Lampy same w sobie rzadko są winne; najczęściej zużyte są kondensatory i rezystory węglowe, których wartość po latach potrafi wzrosnąć o połowę. Rezystory mierzone w układzie zawsze wykażą zaniżoną wartość, bo równolegle do nich siedzą inne elementy.
Przed odtwarzaniem sprawdź, czy płyta nie jest wilgotna w dotyku. Mokrej płyty nie wkładaj na talerz — wilgoć w rowku w połączeniu z ciepłem igły i tarciem pogłębia zużycie. Przetrzyj ją miękką, suchą ściereczką z mikrofibry, ruchem po okręgu, i odczekaj, aż osiągnie temperaturę pokojową. Nie używaj alkoholu ani płynów na bazie rozpuszczalników, bo uszkadzają winyl. Do czyszczenia rowka stosuj wyłącznie przeznaczone do tego szczotki i płyny, zgodnie z instrukcją. Igłę też warto przetrzeć, bo osad z wilgotnych płyt przenosi się na nią i psuje kolejne odtwarzania.
Płyn do naczyń ma jeszcze jedną wadę: często zawiera glicerynę lub inne substancje nawilżające, które mają chronić skórę dłoni. Na płycie winylowej taki dodatek działa jak magnes na brud. Dlatego po „płynnym” myciu warto dodatkowo przepłukać płytę wodą destylowaną i – jeśli masz – zastosować roztwór izopropanolu w niewielkim stężeniu, który wiąże wodę i szybciej odparowuje. To nie jest obowiązkowy krok, ale wyraźnie poprawia efekt końcowy.
Wkładka gramofonowa generuje sygnał o napięciu kilku miliwoltów i o przebiegu, który nie jest liniowy — jego poziom zależy od częstotliwości. To efekt fizyki samego przetwornika. Żaden współczesny wzmacniacz czy amplituner nie przyjmie takiego sygnału bezpośrednio. Potrzebny jest przedwzmacniacz phono, który podniesie napięcie do poziomu liniowego i jednocześnie odwróci krzywą korekcji RIAA zastosowaną przy tłoczeniu płyty. Bez tego drugiego zabiegu bas będzie dudnił, a góra pasma okaże się cienka i sycząca.
Dopasowanie wkładki do przedwzmacniacza Pierwszy krok to ustalenie, czy wkładka jest typu MM (moving magnet), czy MC (moving coil). Wkładki MM mają wyższy poziom wyjścia i wymagają obciążenia 47 kΩ oraz pojemności w przedziale 100–300 pF. Wkładki MC dają znacznie niższe napięcie i potrzebują obciążenia rzędu 100–1000 Ω, a często także dodatkowego wzmocnienia. Podłączenie wkładki MC do wejścia MM skończy się bardzo cichym, przytłumionym dźwiękiem — i odwrotnie, wkładka MM do wejścia MC przesteruje przedwzmacniacz. Zanim cokolwiek kupisz, sprawdź w dokumentacji wkładki jej typ, poziom wyjścia i zalecane obciążenie.
Kolejna sprawa to kable. Przewód od gramofonu do przedwzmacniacza powinien być jak najkrótszy, ekranowany i o niskiej pojemności. Typowy błąd to przedłużanie go zwykłym kablem RCA o długości kilku metrów. Wysoka pojemność takiego przewodu działa jak filtr dolnoprzepustowy i obcina najwyższe częstotliwości. Jeśli gramofon stoi daleko od wzmacniacza, lepiej przenieść przedwzmacniacz bliżej gramofonu i puścić dalej sygnał już w poziomie liniowym — taki sygnał jest znacznie odporniejszy na zakłócenia.
Najbezpieczniejsza metoda to suchy pędzelek z bardzo miękkiego włosia, prowadzony od tyłu igły do przodu, czyli zgodnie z kierunkiem, w którym porusza się płyta. Ruch odwrotny wciska zabrudzenia w miejsce, gdzie trudno je usunąć. Kilka delikatnych pociągnięć wystarczy po każdej stronie płyty — to zajmuje sekundy i zapobiega odkładaniu się osadu. Pędzelek trzymaj tak, by nie dotykał zawieszenia igły, bo łatwo je uszkodzić.
Na koniec kwestia wzmocnienia i konfiguracji. Przedwzmacniacz z przełącznikami gain i loading pozwala dopasować parametry do konkretnej wkładki, ale wymaga cierpliwości. Zacznij od ustawień zalecanych przez producenta wkładki, a dopiero potem eksperymentuj. Zbyt wysokie wzmocnienie objawia się przesterowaniem przy głośniejszych fragmentach, zbyt niskie — szumem tła przy cichym słuchaniu. Jeśli po podłączeniu wszystkiego słyszysz trzaski i szumy niezależne od nagrania, sprawdź, czy przedwzmacniacz nie stoi zbyt blisko zasilacza, routera albo telewizora. Czasem wystarczy odsunąć go o kilkanaście centymetrów, żeby problem zniknął.
If you have any inquiries about the place and how to use http://bbs.Panabit.Com/, you can get in touch with us at our web-site.
