Chomik syryjski i dżungarski to dwa najczęściej kupowane gatunki, ale różnią się tak bardzo, że decyzję trzeba podjąć przed zakupem, a nie po. Syryjski osiąga 13–18 cm długości i waży 100–200 g. Dżungarski to 5–10 cm i 30–50 g. To nie jest różnica kosmetyczna – wpływa na wielkość klatki, sposób obsługi, a nawet na to, czy zwierzę będzie odpowiednie dla dziecka.
Karma dla chomika musi być mieszanką nasion, zbóż i suszonych warzyw, a nie pokarmem dla innych gryzoni. Świeże warzywa podaje się w małych ilościach — marchew, brokuł, ogórek — a owoce rzadko, bo zawierają dużo cukru. Woda w poidle kulkowym, nie w misce, żeby zwierzę nie zamoczyło futra. Poidło mocuje się nisko, tak aby chomik dosięgnął go bez stawania na tylnych łapach przez dłuższą chwilę. Karmnik powinien być ciężki, bo lekkie miseczki są przewracane i zakopywane w podłożu.
Podział zadań i sprzęt jednorazo
Drugi ważny aspekt to żywienie. Oba gatunki jedzą podobnie: mieszankę nasion, niewielkie ilości warzyw i białka zwierzęcego. Dżungarskie mają jednak skłonność do cukrzycy, dlatego trzeba wykluczyć owoce, suszone owoce, kukurydzę i słodkie przysmaki. Syryjskie też nie powinny dostawać cukru, ale ich metabolizm jest odporniejszy. Karmienie ich tym samym pokarmem to typowy błąd, który u dżungarskiego kończy się problemami zdrowotnymi po kilku miesiącach.
Wielu opiekunów zastanawia się, czy chomik potrzebuje jedzenia o stałych porach. Nie – te zwierzęta jedzą, kiedy są głodne, głównie w nocy. Ważne jest, aby porcja była odpowiednia i aby nie ulegała zepsuciu. Karmę przechowuj w szczelnym pojemniku, w chłodnym i suchym miejscu. Nie dosypuj nowej porcji na resztki starej – najpierw usuń nieczystości i resztki jedzenia z klatki. Dzięki temu unikniesz rozwoju pleśni i bakterii, które mogą zaszkodzić chomikowi.
Trzeci błąd to wybór klatki. Dżungarskie są znane ze wspinaczki i przeciskania się przez pręty o rozstawie większym niż 0,8 cm. Klatka kupiona dla syryjskiego zwykle ma pręty o rozstawie 1–1,5 cm i dla dżungarskiego będzie po prostu ucieczką. Odwrotnie – klatka dla dżungarskiego może być za mała dla syryjskiego, który potrzebuje kołowrotka o średnicy minimum 20 cm. Za mały kołowrotek wygina kręgosłup i prowadzi do kontuzji.
Do weterynarza zabierz chomika w transporterku z ręcznikiem papierowym i próbką świeżego kału w czystym pojemniku. Nie podawaj żadnych leków na własną rękę, także tych z domowej apteczki dla ludzi. Niektóre preparaty przeciwbiegunkowe dla ludzi są dla chomików trujące. Nie dopajaj zwierzęcia na siłę strzykawką, jeśli nie masz tego przećwiczonego — łatwo zalać płuca. Nawodnienie najlepiej zlecić lekarzowi, który poda płyny podskórnie.
Na koniec kwestia kosztów utrzymania. Oba gatunki generują podobne wydatki na ściółkę, pokarm i opiekę weterynaryjną. Różnica leży w czasie i uwadze: syryjski wymaga większej klatki i dłuższego oswojenia, dżungarski – większej cierpliwości i mniejszej ilości błędów żywieniowych. Przed zakupem warto sprawdzić, czy w okolicy jest weterynarz przyjmujący małe ssaki, bo to często decyduje o powodzeniu hodowli.
Charakter i tryb życia Chomik syryjski jest samotnikiem. Każde spotkanie z drugim osobnikiem skończy się walką, często do śmierci. W domu trzyma się go pojedynczo, w klatce o minimalnych wymiarach 60×40 cm, ale lepiej sprawdza się 80×50 cm. Dżungarskie żyją w grupach, ale w praktyce także lepiej trzymać je pojedynczo lub w sprawdzonych, zgodnych parach tej samej płci – dokładanie nowego osobnika do istniejącej grupy prawie zawsze kończy się konfliktem. Syryjski jest wolniejszy, łatwiej go oswoić i wziąć na rękę. Dżungarski bywa nerwowy, szybki i skłonny do skoków, co czyni go złym wyborem dla małych dzieci.
Kluczowa różnica praktyczna dotyczy aktywności. Syryjski prowadzi nocny tryb życia, ale często wstaje wieczorem i daje się obserwować. Dżungarski jest typowo nocny i płochliwy – w dzień prawie go nie widać. Jeśli chomik ma być zwierzęciem, które dziecko zobaczy po szkole, syryjski jest bezpieczniejszym wyborem.
Podsumowując: dzienna porcja dla chomika to około 10–15 gramów suchej karmy, uzupełnionej niewielką ilością świeżych warzyw. Obserwuj zwierzę, dostosowuj ilość do jego potrzeb i nie ulegaj pokusie dosypywania „na wszelki wypadek”. Regularne ważenie chomika i kontrola jego kondycji pozwolą szybko wychwycić nieprawidłowości. Pamiętaj, że lepiej podać mniej niż za dużo – chomik z natury jest zbieraczem, ale w niewoli nie musi gromadzić zapasów na ciężkie czasy.
Kiedy mokry ogon to nagły przypadek Mokry ogon to potoczna nazwa dwóch różnych sytuacji. Pierwsza to tzw. mokry ogon zakaźny, czyli choroba wywołana przez bakterie lub wirusy, przebiegająca z ostrą biegunką, apatią i szybkim odwodnieniem. Druga to zwykła niestrawność po zmianie karmy, zjedzeniu czegoś wilgotnego lub stresie. Rozpoznanie po wyglądzie jest zawodne. Jeśli chomik jest osowiały, ma zapadnięte oczy, nie je, garbi się albo ma zimne łapki, nie czekaj na poprawę. Zwierzę ważące sto kilkadziesiąt gramów traci płyny w ciągu kilku godzin.
When you have virtually any concerns relating to exactly where along with how you can make use of Remont łAzienki Krok Po Kroku, it is possible to email us at our own web site.
