Podstawowa zasada dotyczy wielkości ofiary. Owad karmowy powinien mieć mniej więcej jedną trzecią długości ciała modliszki, maksymalnie połowę. Larwy na początkowych stadiach nie poradzą sobie z muchą, a dorosła samica nie zaspokoi się muszką owocową. Typowe błędy to wrzucanie kilku dużych owadów naraz i zostawianie ich na dłużej. Świerszcz potrafi nadgryźć modliszkę, zwłaszcza gdy ta właśnie się linie. Karm więc pojedynczo i obserwuj, czy ofiara zostaje schwytana w ciągu kilku minut. Resztki wyjmuj tego samego dnia.
Podstawą pokarmu zwierzęcego są owady karmowe: świerszcze, karaczany, drewnojady, mączniki. Świerszcze i karaczany podawaj jako bazę, mączniki i drewnojady traktuj jako dodatek, bo mają dużo tłuszczu. Owady kupuj z pewnego źródła i przez dwa–trzy dni przed podaniem przekarmiaj marchewką, płatkami owsianymi i pokarmem wapniowym. Ten zabieg nazywa się gut loading i podnosi wartość odżywczą karmówki. Nigdy nie podawaj owadów złapanych w ogrodzie – mogą nieść pasożyty i pestycydy. Przed podaniem oprósz owady wapniem bez witaminy D3, jeśli gad ma odpowiednie oświetlenie UVB. Młode karmisz codziennie, dorosłe owadami dwa–trzy razy w tygodniu.
Modliszka to drapieżnik, który w naturze poluje na wszystko, co rusza się w zasięgu jej przednich odnóży. W terrarium to na Tobie spoczywa obowiązek dostarczenia zdobyczy. Najczęstszy problem nie polega na tym, że owad je za mało, ale że karmimy go źle — zbyt dużymi owadami, zbyt rzadko albo pokarmem, który w danym stadium rozwoju jest po prostu niestrawny. Zanim zaczniesz dokarmiać na siłę, sprawdź temperaturę i wilgotność. Modliszka w chłodzie i przesuszonym powietrzu traci apetyt, a wtedy żadna ilość pokarmu nie pomoże.
Najczęstszy błąd to zmiana diety lub wizyta u weterynarza, gdy problem tkwi w terrarium. Zacznij od pomiaru temperatury w trzech miejscach: pod grzałką, w środku i po stronie chłodnej. Gekon lamparci potrzebuje gradientu — jeśli w całym zbiorniku jest podobnie, zwierzę nie może regulować ciepłoty ciała i żyje w przewlekłym napięciu. Sprawdź wilgotność w kryjówce wilgotnej: zbyt sucha powoduje problemy z wylinką, zbyt mokra i słabo wentylowana sprzyja infekcjom. Upewnij się, że są co najmniej dwie kryjówki — jedna ciepła, jedna chłodna — oraz że terrarium nie stoi w miejscu o dużym ruchu, przy głośniku albo w przeciągu.
Linienie u gekona lamparciego to proces powtarzający się co kilka tygodni i zwykle przebiega bez problemu. Zwierzę samo zsuwa starą skórę, zjada ją i wraca do normalnej aktywności. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy w terrarium jest za sucho, za zimno albo gdy gekon ma niedobory składników odżywczych. Warto wiedzieć, jak rozpoznać zbliżające się linienie i kiedy trzeba interweniować.
Podłoże to nie tylko estetyka. Spełnia funkcje higieniczne i wpływa na wilgotność. Dla większości gatunków sprawdzi się włókno kokosowe, torf lub papier ręcznikowy (dla kwarantanny). Unikaj piasku i drobnego żwiru – może powodować zaparcia, jeśli wąż go połknie. Podłoże powinno mieć 2–5 cm grubości, a przy gatunkach kopiących nawet 10 cm. Wymieniaj je regularnie, usuwaj odchody na bieżąco. To podstawa, by uniknąć pleśni i chorób.
Zimowe spowolnienie, brak reakcji na ofiarę i ukrywanie się to nie zawsze choroba. Dorosłe samce po ostatniej wylince jedzą mniej i żyją krótko. Samica przed złożeniem kokonu także ogranicza apetyt. Karmienie na siłę przez wstrzykiwanie pokarmu to ostateczność i łatwo uszkodzić aparat gębowy. Lepiej poprawić warunki: temperature w przedziale 25–30 stopni, dostęp do światła i spokój. Zdrowa modliszka sama wróci do jedzenia, gdy tylko poczuje się bezpiecznie.
Najczęstsze błędy przy starcie od jednego osobnika to: kupowanie pary „żeby się nie nudziło”, brak kwarantanny nowego zwierzęcia, wrzucanie młodego do dużego zbiornika bez stopniowego odgradzania oraz karmienie wyłącznie owadami z jednego źródła. Kwarantanna oznacza osobne, proste pudełko z papierowym podłożem i własnymi narzędziami przez kilka tygodni. W tym czasie obserwujesz stolec, apetyt, wylinkę i zachowanie. Dopiero potem łączysz zwierzęta, i to wyłącznie po ustaleniu płci.
Warzywa, zielenina i twarde zasady żywienia Codzienna miska roślinna to mieszanka zielonych liści: mniszek, roszponka, rukola, bazylia, kolendra, liście rzodkiewki, jarmuż. Dodawaj starte warzywa: marchew, dynia, cukinia, papryka, słodki ziemniak. Owoce podawaj rzadko, raz w tygodniu, jako niewielki dodatek – nadmiar cukru szkodzi. Nie podawaj awokado, cebuli, czosnku, szpinaku w dużych ilościach, kapusty i kalafiora na co dzień, ponieważ zaburzają wchłanianie wapnia lub powodują wzdęcia. Sałata lodowa i ogórek to głównie woda, więc nie mają wartości odżywczej i nie powinny stanowić podstawy. Rośliny zawsze siekaj na kawałki wielkości głowy agamy – mniejsze kęsy zapobiegają zadławieniu.
In case you loved this informative article and you would like to receive more information regarding zobacz więcej kindly visit our own website.
