Najczęstsze pasożyty wewnętrzne to pierwotniaki z rodzaju Eimeria i Isospora, nicienie oraz tasiemce. Zewnętrzne to głównie roztocza, kleszcze i muchówki składające jaja w okolicy kloaki. Objawy bywają mylące: biegunka o zmiennym zabarwieniu, nieprzyjemny zapach odchodów, śluz w kale, wymioty, apatia, osowiałość, przecieranie pyszczkiem o przedmioty, a także nagłe chudnięcie przy zachowanym apetycie. Przy inwazji roztoczy widać drobny, szary nalot na łuskach, zwłaszcza wokół oczu, pod żuchwą i w kieszeniach udowych; gad drapie się o ściany terrarium i trudno mu się wylineć.
Zanim uznasz, że zwierzę kopie, obserwuj je. Jeśli regularnie wciska pysk w podłoże, obraca się w nim lub próbuje wchodzić pod przedmioty, to sygnał, że potrzebuje głębszej warstwy. Samo przekopywanie ściółki w nie jest kopaniem w rozumieniu nory. Ważne, by nie mylić tego z próbą ucieczki – zwierzę może kopać w narożniku, jeśli temperatura lub wilgotność są nieodpowiednie.
Żółwie wodne potrzebują promieniowania UVB, bo bez niego nie syntetyzują witaminy D3 w skórze. Witamina D3 odpowiada za przyswajanie wapnia, a wapń za twardość skorupy, prawidłową pracę mięśni i układu nerwowego. W naturze zwierzę wygrzewa się na słońcu, gdzie UVB dociera do niego razem z ciepłem. W terrarium szyba, plastik, a nawet zwykłe szkło akwaryjne odcinają większość tego promieniowania. Dlatego lampa emitująca UVB to nie dodatek, a warunek utrzymania żółwia przy zdrowiu.
Modliszki większość czasu spędzają na roślinach, gałęziach albo ściankach terrarium, więc podłoże nie jest dla nich miejscem życia. Pełni jednak trzy funkcje: utrzymuje wilgotność, ogranicza rozwój pleśni i ułatwia sprzątanie. Wybór podłoża ma więc znaczenie praktyczne, a nie estetyczne. Błędem jest kopiowanie rozwiązań z hodowli gadów, gdzie wilgotność bywa znacznie wyższa, albo z hodowli ptaszników, gdzie podłoże musi przetrwać długie miesiące.
Podłoże w terrarium nie jest wyłącznie tłem. Dla wielu gatunków to narzędzie do regulacji wilgotności, temperatury i bezpieczeństwa. Kopanie pozwala zwierzęciu schować się, przeczekać niekorzystne warunki i przygotować się do rozrodu. Jeśli podłoże jest zbyt płytkie lub zbite, zwierzę może rezygnować z nory, co zwiększa stres i prowadzi do problemów zdrowotnych. Zanim wybierzesz gatunek, sprawdź, czy w naturze kopa on nory, czy jedynie ryje powierzchniowo.
Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest cienka warstwa podłoża, która szybko przesycha na powierzchni, ale wolno oddaje wilgoć w głębi. Sprawdza się mieszanka włókna kokosowego z torfem lub drobną korą. Włókno kokosowe samo oświetlenie w salonie sobie chłonie wodę jak gąbka i długo ją trzyma, co przy modliszkach bywa pułapką. Dlatego warto je przemieszać z materiałem, który rozluźnia strukturę i nie zbija się w jedną bryłę. Warstwa nie powinna przekraczać dwóch, trzech centymetrów. Grubsze podłoże wygląda dobrze, ale utrudnia kontrolę wilgotności i sprzyja gniciu resztek.
Typowe błędy to zbyt cienka warstwa, użycie samego piasku, który się osypuje, oraz podłoże z ostrymi elementami. Nie układaj na wierzchu ciężkich kamieni, jeśli zwierzę kopie pod nimi – może to doprowadzić do zawalenia. Nie mieszaj podłoża z nawozami ani środkami owadobójczymi. Unikaj też ciągłego przekopywania całego terrarium; nory pełnią funkcję stałych kryjówek i ich niszczenie powoduje stres. Jeśli zwierzę kopie, ale nie je i nie wygrzewa się, sprawdź parametry – to może być sygnał problemu, nie potrzeby kopania.
Dla gatunków stepowych i pustynnych wystarczy cienka warstwa suchego piasku zmieszanego z gliną lub drobnym żwirem. Taki substrat nie utrzymuje wilgoci, szybko przesycha i nie sprzyja rozwojowi mikroorganizmów. Trzeba tylko uważać, aby ziarna nie były zbyt ostre — modliszka schodząca na dno może skaleczyć odwłok. W terrariach dla gatunków nadrzewnych podłoże pełni rolę wyłącznie higieniczną. Można je ograniczyć do minimum albo zrezygnować z niego całkowicie, jeśli dolna część zbiornika jest łatwa do czyszczenia.
Odległość, czas i podmiana — tu popełnia się najwięcej błędów Druga zasada: odległość od lampy. Producenci podają ją na opakowaniu i zwykle jest to 20–40 cm dla promienników oraz 30–50 cm dla świetlówek. Jeśli lampa wisi za wysoko, do skóry dociera znikoma część UVB; jeśli za nisko, grozi oparzenie rogówki i skóry. Trzecia zasada: czas świecenia. Latem 12–14 godzin na dobę, zimą 10–12. Światło UVB musi być włączone równocześnie z lampą grzewczą, bo agama wygrzewa się tylko wtedy, gdy ma po co wyjść na kamień.
Kopanie to nie dodatek, lecz element dobrostanu. Zanim wybierzesz gatunek, ustal, czy w naturze drąży nory, czy tylko ryje powierzchnię. Dopasuj głębokość, skład i wilgotność podłoża, a potem pozwól zwierzęciu z niego korzystać. Regularnie kontroluj tunele i wymieniaj podłoże, gdy zaczyna nieprzyjemnie pachnieć lub pleśnieć.
If you adored this article and you would like to obtain even more information regarding Http://86Bbk.Com/ kindly check out our web site.
