Przy większych ubytkach, gdy pod listwą widać goły beton albo mur i szczelina ma kilka centymetrów, lepiej użyć niskoprężnej pianki montażowej. Piankę wstrzykuje się oszczędnie, bo rozpręża się i potrafi wygiąć listwę, jeśli da się jej za dużo. Po utwardzeniu nadmiar obcina się nożem równo z licem ściany. Ważne, żeby wybrać piankę o niskiej rozprężności i przeznaczoną do wnętrz — zwykła pianka budowlana może być zbyt agresywna dla cienkich listew.
Zacznij od przygotowania podłoża. Sufit musi być suchy, odtłuszczony i pozbawiony łuszczącej się farby. Świeży tynk musi wyschnąć — polistyren nie przepuszcza pary, więc wilgoć pod listwą zniszczy klej. Jeśli sufit jest nierówny, zaszpachluj zagłębienia i przeszlifuj wypukłości. Listwy przed montażem połóż na kilka godzin w pomieszczeniu, w którym będą wisieć — materiał musi przyjąć temperaturę i wilgotność otoczenia, inaczej po przyklejeniu zacznie pracować i rozerwie spoinę.
Uszczelnienie to etap, którego nie wolno skracać. Po ostatniej warstwie wykończeniowej powierzchnia musi wyschnąć od 12 do 24 godzin. Dopiero wtedy nakłada się uszczelniacz — dwa razy, cienko, z przerwą na wyschnięcie pierwszej warstwy. Uszczelniacz wsiąka w mikrocement i zamyka pory, dzięki czemu woda nie wnika w głąb. Bez tego kroku łazienka będzie chłonąć wodę i tłuszcz, a po kilku miesiącach pojawią się trwałe plamy.
Świeżo nałożona szpachla to najczęstsze źródło problemów przy malowaniu. Wielu wykonawców zastanawia się, czy przed pierwszą warstwą farby trzeba ją gruntować, czy można od razu malować. Odpowiedź zależy od tego, czym szpachlowano, jak grubo i jak długo schnie. Gruntowanie nie jest zabiegiem obowiązkowym w każdej sytuacji, ale w większości przypadków pozwala uniknąć odspojenia farby i nierównomiernego wchłaniania.
Praktyczna zasada: planuj prace na dwa, trzy dni, a nie na jeden. Pierwszego dnia przygotuj podłoże i grunt, drugiego nałóż warstwy bazowe i wykończeniowe, trzeciego — uszczelniacz. Sprawdzaj palcem, czy powierzchnia nie jest lepka i czy nie ma chłodnych, wilgotnych miejsc. Mikrocement nie wybacza pośpiechu, ale przy zachowaniu kolejności warstw i czasu schnięcia daje w łazience trwałą, odporną na wodę powłokę.
Sztukateria z polistyrenu jest lekka, tania i łatwo się obrabia, dlatego chętnie sięga się po nią przy wykańczaniu sufitów. Problem pojawia się przy klejeniu: listwy odpadają, łączenia pękają, a spoiny widać z drugiego końca pokoju. Większość wpadek wynika z pośpiechu i złego doboru kleju, nie z jakości samego materiału.
Łączenia na prostych odcinkach wykonuj pod kątem, nie w prostopadłym styku. Zukosowanie zwiększa powierzchnię klejenia i po zaszpachlowaniu jest praktycznie niewidoczne. Przed złożeniem przetrzyj krawędzie drobnym papierem ściernym, by usunąć zadziory i pył. Do wypełniania szczelin używaj akrylu w kolorze zbliżonym do listwy, nakładanego cienko i wygładzanego palcem zwilżonym wodą. Silikon odpada — nie przyjmuje farby i po pomalowaniu zostaje tłusty ślad.
Drugi pas przyklejasz na styk, nie na zakładkę. Flizelina nie wymaga docinania na zakładkę, a próba robienia zakładki kończy się widocznym zgrubieniem i rozjechanym wzorem. Jeśli mimo wszystko powstanie szczelina, nie naciągaj pasa na siłę — lepiej odkleić go na krótkim odcinku i przykleić ponownie, wyrównując do pionu. Naciągnięta tapeta po wyschnięciu wróci do swojego wymiaru i rozejdzie się jeszcze bardziej.
Zacznij od podłoża. Płytek nie trzeba zrywać, jeśli są stabilne, ale trzeba je zmatowić, odtłuścić i zagruntować. Na goły beton lub tynk kładzie się grunt, który wyrównuje chłonność i poprawia przyczepność. Grunt musi wyschnąć całkowicie — zwykle od 4 do 12 godzin, w zależności od temperatury i wilgotności. Nakładanie mikrocementu na wilgotny grunt to prosta droga do odspojenia i pęcherzy. W łazience szczególnie uważaj na narożniki i strefę prysznica, gdzie podłoże bywa nierówne.
Mikrocement w łazience wygląda dobrze tylko wtedy, gdy pod spodem jest dobrze przygotowane podłoże, a na wierzchu szczelna warstwa ochronna. Sam efekt dekoracyjny niczego nie uszczelnia. Jeśli pominięto któryś etap albo skrócono czas schnięcia, po kilku miesiącach pojawiają się pęknięcia, odspojenia i ciemne plamy wokół brodzika oraz umywalki.
Uszczelnienie to etap, którego nie wolno przesunąć na koniec prac. Taśmy uszczelniające zatapia się w warstwie bazowej w narożnikach ścian, na styku podłogi ze ścianą i wokół odpływów, jeszcze przed nakładaniem mikrocementu. Dopiero potem wykonuje się dwie warstwy wykończeniowe i po ich pełnym wyschnięciu nanosi impregnat. Preparaty na bazie żywic tworzą warstwę o ograniczonej paroprzepuszczalności, dlatego aplikuje się je zgodnie z liczbą zalecanych warstw i dokładnie wypełnia pory. Pominięcie uszczelnienia narożników to najczęstsza przyczyna przecieków, które ujawniają się dopiero po zalaniu sąsiada.
Here’s more information regarding odwiedź stronę look into the web-site.
